İTİRDİKLƏRİMİZ: BİR ZAMANLAR İNSAN OLMAQ VARDI
Bir zamanlar qapılar açıq, könüllər bir-birinə yaxın idi…
Əvvəllər bir qonşunun qapısı döyüləndə içəridən ilk olaraq bir səs eşidilərdi: "Buyur, qonşum, xoş gəlmisən!"
İndi isə eyni binada illərlə yaşayıb bir-birimizin adını belə bilmədən ömrümüzü başa vururuq.
Əvvəllər bir boşqab yemək qonşudan qonşuya gəzər, boşqab geri qaytarılanda heç vaxt boş göndərilməzdi. İçinə mütləq nəsə qoyulardı. Çünki məsələ yemək deyildi; məsələ diqqət, könül və paylaşmaq idi.
İndi süfrələrimiz böyüyüb, amma paylaşmağı unutmuşuq. Evlərimiz gözəlləşib, amma könüllərimiz bir-birindən uzaqlaşıb.
Bəs biz nəyi itirdik?
Əvvəlcə qonşuluğu itirdik.
Əvvəllər qonşu insanın ailəsindən sonra sığına biləcəyi ən yaxın liman idi. Evdə nəsə çatışmayanda qonşunun qapısı döyülərdi. Kimsə xəstələnsə, köməyə ilk gələn qonşu olardı. Uşaqlar küçədə hamılıqla böyüyər, böyüklər bir-birinin övladına öz balası kimi baxardılar.
İndi isə yan mənzildə yaşayan insanın nələr yaşadığından xəbərimiz yoxdur. Bəzən eyni liftə minir, bir-birimizin üzünə baxmadan mərtəbəmizə qalxırıq.
Qapılarımızı oğrulardan qorumaq üçün kilidlədik, amma könüllərimizi bir-birimizə nə vaxt bağladığımızın belə fərqinə varmadıq.
Sonra dostluğu itirdik.
Əvvəllər dost dediyin insan yaxşı günündə yanında olan deyil, pis günündə əlini buraxmayan idi. Cibində pulun olmasa da, onun süfrəsində yerin vardı. Vəzifən olmasa da, hörmətin vardı.
İndi isə dostluqların belə öz hesabı var. Kimin harada işlədiyi, nə qədər qazandığı, hansı vəzifəyə yüksəldiyi bəzən insanın dəyərini müəyyənləşdirən amilə çevrilib.
Mənfəət bitəndə münasibətin də bitdiyi dostluqlar çoxalıb.
Halbuki əsl dost sən yüksələndə səni alqışlayan deyil, yıxılanda əlindən tutandır.
Bir də vəfanı itirdik.
İnsanlar bir-birinə zəng etməyi, hal-əhval tutmağı, köhnə günləri xatırlamağı unutdular. Birlikdə çörək kəsdiyimiz, çətin günümüzdə yanımızda olan insanları bəzən bir vəzifəyə, bəzən də kiçik bir mənfəətə görə həyatımızdan çıxardıq.
Nə acıdır ki, bəzi insanlar özlərinə edilən yaxşılığı tez unudur, özlərinə edilməyən kiçik bir yaxşılığı isə illərlə yadda saxlayırlar.
Vəfa yalnız keçmiş günlərdən danışmaq deyil. Vəfa həmin günlərdə yanında olan insanı bu gün də unutmamaqdır.
Hörməti də itirməyə başladıq.
Böyüklərin təcrübəsini dinləmək əvəzinə hər şeyi bildiyimizi düşünürük. Kiçiklərin arzularını anlamaq əvəzinə onları tənqid edirik. Bir-birimizi dinləmədən hökm verir, anlamadan günahlandırırıq.
Əvvəllər bir böyüyün sözünə qulaq asılardı. İndi isə bəzən insanın yaşına deyil, sosial şəbəkələrdəki izləyicilərinin sayına meyar kimi baxılır.
Əlbəttə, keçmişdə hər şeyin gözəl olduğunu deyə bilmərik. O dövrün də yanlışları vardı. Amma keçmişdən götürəcəyimiz gözəl dərslər də az deyildi. Bizim üçün darıxdığımız şey təqvim vərəqləri deyil, o günlərin insani dəyərləridir.
Bu gün övladlarımıza ən yaxşı məktəblərdə təhsil vermək, ən gözəl geyimləri, ən yeni telefonları almaq üçün çalışırıq. Bəs onlara paylaşmağı, mərhəməti, vəfanı və hörməti nə qədər öyrədirik?
Çünki övladlarımıza qoyacağımız ən böyük miras evimiz, avtomobilimiz və ya bank hesabımız deyil; insanlarla necə davranmağı göstərən gözəl əxlaqdır.
Bir düşünün…
Bir gün qapımız döyüləndə içəriyə yalnız bir qonşu deyil, insanlıq xatirinə gəlmiş bir insan daxil olsa, nə gözəl olardı.
Telefonumuz zəng çalanda zəng edənin bizdən nə istəyəcəyini düşünmədən, sadəcə halımızı-əhvalımızı soruşmaq üçün zəng etdiyini bilsək…
Bir dostumuz uğur qazananda ona qısqanclıqla yanaşmaq əvəzinə, onunla qürur duysaq…
Bir insan yıxılanda arxasınca danışmaq əvəzinə, əlindən tutsaq…
Məhz o zaman bəlkə də itirdiklərimizi yenidən tapmağa başlayarıq.
Böyüklərimiz deyərdi: "Qonşu qonşunun külünə möhtacdır". Bu söz sadəcə köhnə bir atalar sözü deyil, birlikdə yaşamağın, həmrəyliyin və insan olmağın mahiyyəti idi.
Bu gün bəlkə evlərimiz daha böyük, süfrələrimiz daha zəngin, imkanlarımız daha çoxdur. Amma könüllərimizin bir-birindən bu qədər uzaq olması mütləqdirmi?
Unutmayaq ki, insanın həqiqi zənginliyi neçə evi, neçə avtomobili olması deyil, neçə insanın qəlbində yer tutmasıdır.
Çünki əvvəllər insanlar bir-birinin qapısını döyərdi, indi isə bir-birinin həyatından səssizcə çıxıb gedirlər.
Və bəlkə də əsl itkimizi məhz elə burada başlayırıq.
Hakan Dikmen
BiG.Az
Telegramda izləyin
Şikayətiniz varsa Whatsapp: 077 7125666
Facebookda Paylaş








