Bir yarpaq artıq olsaydı, taleyimiz dəyişərdimi?

Bəzən düşünürəm də, ay kuzen… Həyat dediyin şey bizim üçün bir çobanyastığının bir yarpaq artıq olmasına bağlı idimi? Məsələn, bir yarpaq artıq olsaydı, bir-birimizi sevəcəkdikmi? Yoxsa yenə də ayrı-ayrı yollara düşəcəkdik?

Bilirsən, uşaq vaxtı çobanyastığı dərərdik axı, "Sevir, sevmir…" deyə-deyə. Hər yarpaqda bir ümid, hər qoparılan yarpaqda bir az qorxu gizlədərdik. Son yarpağa çatanda isə ürəyimizdən keçəni eşitmək istəyərdik. Çünki insanın könlü nəyə inanmaq istəyirsə, qulağı da onu eşitmək istəyər.

Amma gəl gör ki, həyat uşaqlıq oyunu deyilmiş, ay kuzen. Çobanyastığının son yarpağına ümid bağladığımız kimi, insanlara da ümid bağladıq. Bir gün hər şeyin düzələcəyini düşündük. Bir gün gəlib bizi yarımçıq qoyanların bizi tamamlayacağını sandıq. Gedənin qayıdacağına, susanın danışacağına, qırılmış bir qəlbin bir gün olsun xatırlanacağına inandıq.

Olmadı…

Kimi sevdi, amma qovuşa bilmədi, kimi qovuşdu, amma qədrini bilmədi. Kimi bir ömür gözlədi, kimi isə gözlənilməyə dəyməyəcək qədər tez unutdu. Bəlkə də birinin ürəyində böyük bir sevda böyüyərkən, digərinin könlündə kiçicik bir xatirə belə qalmadı. Bax, insanın canını ən çox yandıran da budur. Eyni hekayənin içində iki ayrı həyat yaşamaq…

İndi dönüb baxıram da, nə qədər şeyi zamana buraxdıq, nə qədər sözü içimizə atdıq. "Qismət deyilmiş", deyib susduq. Sanki bu iki söz hər dərdin dərmanı imiş kimi… Halbuki bəzi şeylər qismətdən deyil, insanların seçimlərindən ötrü həyatımızdan əskildi. Kimi qalmağı bacarmadı, kimi sevməyi bilmədi, kimi də bizim qədrini bildiyimiz halda bizim qədrimizi bilmədi.

Bəs bir yarpaq artıq olsaydı, taleyimiz dəyişərdimi?

Bəlkə dəyişərdi, ay kuzen… Bəlkə o gün bir az da ümidlənərdik. Bəlkə bir telefon zəngini də gözləyər, bir qapıya da baxar, bir dəfə də "Deyəsən, alınacaq", deyərdik. Bəlkə də o artıq yarpaq bizi xoşbəxt etməyə yetməzdi. Çünki bəzən məsələ çobanyastığının neçə yarpağının olması deyil, insanın könlündə bizə nə qədər sevgi ayırmasıdır.

Yenə də insanıq axı… Ağlımız keçmişdə, könlümüz isə ehtimallarda qalır. "Kaş belə olardı, kaş elə deyərdim, kaş bir az da səbir edərdim…" deyə-deyə özümüzü yoruruq. Halbuki həyat insana geriyə qayıdıb nəyisə düzəltmək şansı vermir. Nə yarımçıq qalan söz tamamlanır, nə də gecikmiş bir sevda vaxtında yaşanmış kimi olur.

Bəlkə də bizim taleyimiz bir çobanyastığının yarpaqlarına sığmayacaq qədər böyük idi. Biz kiçicik bir işarədən böyük bir gələcək gözlədik. Bir çiçəkdən müjdə, bir insandan ömürlük sədaqət istədik. Halbuki həyat bizə bunu öyrətdi: Hər sevda qovuşmaq üçün deyil, bəzi insanlar da ömrümüzdə qalmaq üçün gəlmirlər.

Amma yenə də içimdə elə bir yer var ki, hələ də o çobanyastığının qarşısında dayanıb gözləyir. Son yarpağı qoparmağa əli gəlmir. Çünki insan nə qədər yorulsa da, içində bir ümid qırıntısı daşıyır. Bəlkə də bizi həyata bağlayan elə bu ehtimallardır…

Və bir gün kimsə məndən soruşsa ki, "Geriyə nə qaldı?", uzun-uzadı danışmaram.

Deyərəm ki;

Bir az yaşanmamışlıq, içimdə qalmış bir neçə söz, bir neçə köhnə xatirə və heç vaxt cavabını öyrənə bilmədiyim bir sual…

Bir yarpaq artıq olsaydı, taleyimiz dəyişərdimi?

Bilmirəm, ay kuzen…

Amma bildiyim bir şey var: Bəzən insanın bütün ömrü qopardığı son yarpaqda deyil, qoparmağa qıymadığı o tək ümiddə gizli qalır.

Hakan Dikmen

Telegramda izləyin