Nyu-Yorkda taksi sürücüsünün başına gələn MARAQLI ƏHVALAT

Biz həyatımızın böyük anlar ətrafında döndüyünü düşünürük, lakin böyük anlar qarşımıza gözlənilmədən çıxır. O anlar çox vaxt başqalarının kiçik, boş və əhəmiyyətsiz hesab etdiyi şeylərə gözəl şəkildə bükülmüş halda olur...

Bu, sosial şəbəkələrdə amerikalı taksi sürücüsünün adından yayılan ibrətamiz hekayənin son cümlələridir.

BiG.AZ həmin əhvalatı oxumağı məsləhət görür.

Belə ki, ABŞ-ın Nyu-York şəhərində adı çəkilməyən taksi sürücülərindən biri başına gəlmiş hadisə haqqında sosial şəbəkədəki hesabında belə yazıb:

"Çağırıldığım adresə çatdım və siqnal verdim. Bir neçə dəqiqə gözlədikdən sonra yenə siqnal verdim. İş növbəmin son reysi olduğuna görə evə getmək haqqında fikirləşirdim, amma maşını küçənin qırağına verib evin qapısına yaxınlaşdım və qapını döydüm..."Bir Dəqiqə" deyə qoca və əzgin bir qadın səsi eşitdim. Qapının o biri tərəfində ağır nəsə bir əşyanın sürüklənməsini eşidirdim.

Uzun pauzadan sonra qapı açıldı. Qarşımda balaca, 90 yaşlı bir qadın dayanmışdı. Uzun paltarlı və vuallı şlyapa taxmışdı. 1940-cı illərin kinolarındaki kimi geyinmişdi. Evi elə görünürdü ki, sanki uzun illərdir burada heç kim yaşamır. Bütün mebel və əşyalar ağ mələfələrə bürünmüş halda idi. Nə divarlarda saat var idi, nə də rəflərdə bəzəkli əşyalar və qab-qacaq. Otağın yaxın küncündə fotolarla və şüşə qablarla dolu karton qutu var idi.

"Mənə çemodanımı daşımağa kömək edə bilərsiniz mi?" - deyə soruşdu. Çamadanı maşına apardım, sonra qadına kömək etmək üçün geri qayıtdım. Əlimdən tutdu və biz yavaş-yavaş maşına tərəf getdik. Maşına çatana qədər qadın mənə qayğıkeşliyə görə minnətdarlıq bildirdi.

"Elə bir şey deyil, sadəcə sərnişinlərimlə anamla rəftar edilməsini istədiyim kimi davranmağa çalışıram", - dedim

Maşına oturandan sonra mənə adresi dedi və şəhərin mərkəzi ilə getməyimi xahiş etdi. Mən isə şəhərin mərkəzi ilə getsək yolumuzun uzanacağını deyəndə qoca qadın dedi:

- Eybi yoxdur, mən "Hospiece"ə (ömrünə az qalan insanların lazımi qayğı ilə təmin olunduğu dövlət yeri) gedirəm. Bunu eşitdikdə arxa görünüş güzgüsündən ona baxdım. Gözləri parlayırdı.

"Bütün yaxınlarım artıq çoxdan dünyadan köçüblər", - o, asta səslə davam etdi, -"Həkim deyir ki, çox az vaxtım qalıb".

Əlimi taksi sayğacına uzadıb söndürdüm.

"Hansı marşrutu seçmək istərdiniz?" - deyə soruşdum.

Növbəti iki saat ərzində şəhəri gəzdik. Qoca qadın mənə bir vaxtlar liftçi işlədiyi binanı göstərdi. Biz onun həyat yoldaşı ilə yeni evlənəndə yaşadığı ərazidən keçdik. O mənə vaxtilə rəqs zalı olan, kiçik bir qız ikən məşq etdiyi indiki mebel anbarını göstərdi.

Bəzən məndən müəyyən bir binanın və ya döngənin qarşısında saxlamağı xahiş edir və heç nə demədən oturub gözlərini qaranlığa zilləyirdi. Sonra birdən o dedi: "Yoruldum, yaxşısı budur gedək".

Daha yol boyu danışmadıq. Sükut içərisində onun mənə verdiyi ünvana getdik. Bu, sanatoriyaya bənzəyən alçaq bir bina idi. Biz çatan kimi maşına iki sanitar yaxınlaşdı. Onlar qayğıkeşliklə qadının düşməsinə kömək etdilər. Yəqin ki, onu gözləyirdilər. Yük yerini açıb kiçik çemodanı içəri keçirdim. Qadın artıq əlil arabasında oturmuşdu.

- Sizə borcum nə qədərdir?" – o, çantasını çıxararaq soruşdu.
- Heç nə, - dedim.
- Axı siz dolanışığınızı təmin etməlisiniz.
- Bunun üçün başqa sərnişinlər də var.

Heç fikirləşmədən əyilib onu qucaqladım. O, cavabında məni möhkəm bağrına basdı.

- Qoca nənəyə bir az xoşbəxtlik bəxş etdiniz. Çox sağ olun, - dedi.

Əlini sıxdım və sonra getdim... Arxamda qapı bağlandı... Bu səs bağlanan daha bir həyat kitabının son səhifəsinin səsi idi.

Geri dönərkən daha sərnişin götürmədim. Dərin düşüncələrə dalıb hara gəldi sürürdüm. O günün qalan hissəsində danışmaq həvəsim də yox idi...

Bəs bu qadına hirsli bir sürücü və ya növbəsini tez bitirməyini istəyib, evə tələsən biri rast gəlsəydi, necə olardı? Mən onun xahişini yerinə yetirməkdən imtina etsəydim və ya bir-iki dəfə siqnal verib, gözləmədən, qapını döymədən getsəydim nə olacaqdı?..

Sonda demək istərdim ki, həyatımda bundan daha vacib iş görməmişdim.

Biz həyatımızın böyük anlar ətrafında döndüyünü düşünürük, lakin böyük anlar qarşımıza gözlənilmədən çıxır. O anlar çox vaxt başqalarının kiçik, boş və əhəmiyyətsiz hesab etdiyi şeylərə gözəl şəkildə bükülmüş halda olur..."

Natəvan Baxşiyeva

Telegramda izləyin