Toz və yağıntı deyil: Qədim şəhərlər niyə yer altında qalır?

Arxeoloji qazıntı aparılan qədim yaşayış məntəqələrini ziyarət edən hər bir turist belə yerlərin iki əsas xüsusiyyətini görə bilər: birincisi, demək olar ki, bütün antik evlər və tikililər yerin dərin qatlarında yerləşir, ikincisi isə onların əksəriyyətindən yalnız bünövrə - vaxtilə divar olmuş bir neçə sıra kərpic qalır.

Qaynarinfo-nun məlumatına görə, bir çox insan intuitiv olaraq hesab edir ki, bu şəhərlər sadəcə işğalçılar tərəfindən dağıdılıb, daha sonra isə küləklə gətirilən torpaq və tozun altında qalıb. Bu fikir qismən doğru olsa da, əsas səbəb daha mürəkkəbdir.

Antik şəhərləri yer altında gizlədən səbəblər

Əvvəlcə nəzərə almaq lazımdır ki, qədim dövrlərdə şəhərlərdə müharibə, yanğın və ya zəlzələlər nəticəsində dağıntılar yarananda ərazi, demək olar ki, heç vaxt tam təmizlənmirdi. Çünki bu proses çox zəhmət və xərc tələb edirdi.

Bunun əvəzinə dağıntıların üzərinə yeni torpaq tökülür, ərazi düzəldilir və həmin yerin üzərində yeni binalar tikilirdi.

Beləliklə, eyni məkanda çox vaxt müxtəlif nəsillərə aid onlarla tikili qatı yaranırdı və hər biri özündən sonra tikinti qalıqları buraxırdı.

Bununla yanaşı, kərpic, daş və keyfiyyətli taxta həmişə qiymətli tikinti materialları hesab olunurdu. Buna görə də tərk edilmiş məhəllələr tezliklə pulsuz tikinti materialı mənbəyinə çevrilirdi.

Yaxınlıqdakı evlərin və kəndlərin sakinləri köhnə divarları demək olar ki, bünövrəyə qədər sökür, yalnız ən aşağı hörgü sıralarını saxlayırdılar.

Məhz bu amil təkcə qədim şəhərlərin niyə torpaq altında qalmasını deyil, həm də müharibə və təbii fəlakətlərdən zərər görməyən ərazilərdə belə qədim tikililərin niyə dağılmış vəziyyətdə görünməsini izah edir.

Şəhərlərin yer altında qalmasına səbəb olan digər amillər

Lakin dağıntılar olmasa belə, qədim şəhərlərdə küçələrin səviyyəsi zaman keçdikcə yüksəlirdi. Bunun bir neçə səbəbi var idi.

Əvvəla, keçmişdə məişət tullantıları demək olar ki, heç vaxt şəhərdən kənara daşınmırdı. Onlar əsasən evlərin yaxınlığında tökülür, hamarlanır və torpaqla örtülürdü.

Qida tullantıları üçün xüsusi yerlər - kompost quyuları və ya yaşayış məntəqələrindən uzaqda yerləşən zibilliklər mövcud olsa da, kərpic qırıntıları, daş, kirəmit və digər qeyri-üzvi tullantılar çox vaxt elə yerindəcə qalırdı. Çünki bunlar pis qoxu yaratmır və zərərvericiləri cəlb etmirdi.

Digər mühüm səbəb isə yollar idi. Torpaq yollar yağışdan sonra palçığa çevrilirdi və normal hərəkəti təmin etmək üçün onların üzərinə dəfələrlə qum, çınqıl və daş qırıntıları tökülürdü. Nəticədə yolların səviyyəsi ətrafdakı tikililərə nisbətən tədricən yüksəlirdi.

Hətta daş döşənmiş küçələrin yaranması ilə bu proses dayanmadı. Küçələrdə daim ayaqqabıların və arabaların gətirdiyi palçıq, saman və at peyini toplanırdı. Yol yenilənəndə isə yeni örtük çox vaxt bütün bu qatların üzərindən salınırdı.

Nəticədə hər belə yenilənmə küçə səviyyəsini bir neçə santimetr artırırdı.

Bundan əlavə, bünövrələrin çökməsi, tozun yığılması və digər təbii proseslər də öz rolunu oynayırdı. Buna görə zaman keçdikcə hətta yaşayış binaları belə küçə tərəfdən sanki torpağa "batmış" kimi görünməyə başlayırdı.

Telegramda izləyin