Kənd həyatının kölgədəki reallıqları

Kənd həyatı deyəndə çoxumuzun ağlına təbiət, orqanik qida, təmiz yaşam və saf insanlar gəlir. Əlbəttə, bunlar doğrudur. Lakin bu mühit, içində yaşayan insanların həyatına, yanaşma, düşüncə, yaşayış tərzlərinə nə kimi təsir edir? Onlar bu şəraitdən nə dərəcədə yararlana bilirlər? Bu nüanslara nəzər salsaq, kənd həyatının gizli və fərqli tərəfləri daha aydın olar.

Kəndlərdəki vəziyyət bölgələrə görə dəyişən və inkişaf etməkdə olsa da, hələ də çətin və anlaşılmayan səbəblərlə diqqət çəkir. Bəzi kəndlərdə olmayan qaz xətti, çəkilməyən su boruları, asfalt gözləyən kələ-kötür yollar, quraşdırılmamış kanalizasiya sistemləri, unudulmuş mədəni və sosial inkişaf insan yaşayan ərazilərdə əl dəyməmiş təbiət görüntüsünü oyandırır. Lakin insanın normal və rahat şəraitdə yaşaması üçün bu sadalananların vacibliyi təkzibedilməzdir.

Bununla bərabər orqanik qidaların, təmiz havanın, təbii ekoiqlimin, bulaq və dağ sularının oradakı insanlara verilmiş 1 lütf və üstünlük olduğunu nəzərdən qaçırmaq olmaz. Halbuki şəhərdəki insanlar istirahət deyəndə məhz bu keyfiyyətləri göz önünə gətirib, həmin yerlərə üz tuturlar.

Kənddəki əksər insanlar rahatlıq adlandırdıqları şəhər həyatına qibtə edir, hansısa bir yolla ora qaçmağa can atır, dəbdəbəli gecə həyatına həsədlə baxırlar. Bunu xəyal edən bəzi kənd camaatı onlara verilmiş həyətyanı torpağı, tarlaları becərməyi, həyat mənbəyi olan qidalarla özünü təmin etmək, satışından pul qazanmaq yolunu, mal-qara, toyuq-cücə ilə məşğul olmağı bezginliklə qarşılayırlar. Torpağın onlara sunduğu bolluq içindəki kasıblığı yaşamağı seçənlərin sayı kifayət qədərdir. Bir tərəfdən ağır əmək sayıldığını etiraf etsək də, digər tərəfdən uzaqdan görünməyən, can atılan şəhər həyatının stress dolu, rəqabət icindəki yaşamından bu insanların daha tez bezib, yenidən doğma yurdlarına meyil etdiklərinin şahidi oluruq.

Bu kimi düşüncədə olan bəzi kənd camaatı üstünlükləri görməyi deyil, negativ tərəfdən dəyərləndirdikləri bu yaşamlarında depressiv vəziyyətə çatdıqlarından xəbərsiz zövq almadan ömür sürüb gedirlər. Bəziləri təhsil, iş yolu ilə oradan uzaqlaşır, razı və ya narazı halda şəhər həyatının böyük girdabına qoşulmuş olurlar.

Kəntdəki bir qrup insan isə onlara sunulan şərait və imkanlardan ən yüksək şəkildə öz rahatlığı, inkişafı, mənalı həyat adına daim hərəkətdə olur, ən müasir texnologiya və yaşamı öz evi və əhatəsində yarada bilir. Təhsil alır, rayon mərkəzində rəsmi dairələrdə çalışır, biznes qurur, sosial aktivlikliyini, əlaqələrini genişləndirir. Geyim tərzini, fəaliyyətini, istirahətini ən mükəmməl səviyyədə təkmilləşdirir.

İnsan sosial bir varlıqdır. Məqsədi isə təkamül yolunda daim inkişaf etmək və özünün ən ali səviyyəsinə çatmaqdır. Ucqar rayon və kəndlərdə ağır həyat şəriati ilə əlaqələndirilərək təhsildən yayınmaq normal və asan yol kimi görünür. Həyata dair düşüncə tərzindəki yanlış inanclar və qeyri sanitar həyat tərzi isə xəstəliklərə və gərgin mental, fiziki duruma yol açır.

Kənddəki insanların mental inkişafına mane olan, ailədə və cəmiyyətdə yazılmamış qanunlar kimi hökm sürən bəzi dərin inaçlar vardır. Qız uşaqları oxumamalı, tez evlənməli, ailədə söz haqqını unutmalı olduğu, əsl sevgi hissini yaşamağın eyb adlandırıldığı ilə bağlı, fədakar və cəfakar ömür sürməyə məhkum edən bir sıra fikirlər bu kəndlərin geriləməyinə, xoşbəxt insan olmağı unutmağına səbəb olur.

Keyfiyyətli və xoşbəxt yaşam, istər kənd, istər şəhər olsun, mental və mənəvi potensialın artırılmasında və yaşadığın ortamda ən yüksək şəkildə tərəqqi içində olmaqdan keçir. Təbiətin ən gözəl yaradılışı olan insanlığımızı təbiətdən ayrılmadan xoşbəxt, hüzurlu və sağlam etmiş olarıq.

Günay Əfsər

Telegramda izləyin